Moja stacjonarna zadzwoniła tuż przed 9:00 rano 11 września 2001 roku. To był mój kolega z tygodnia mody, Mickey Boardman, i myślałam, że dzwoni, żeby plotkować o pokazie Marca Jacobsa z poprzedniej nocy. Myliłam się.

Tamten pokaz Jacobsa—który okazał się ostatnim wydarzeniem nowojorskich kolekcji wiosna 2002—odbył się na molo po zachodniej stronie. Było gorąco, zaczął się z godzinami opóźnienia, i pamiętam, jak zestresowani pracownicy PR rozdawali butelki wody coraz bardziej niespokojnemu tłumowi. Ale cokolwiek w końcu pojawiło się na wybiegu, zostało całkowicie zapomniane następnego ranka.

Gdybym wychyliła głowę przez okno, mogłam zobaczyć jedną z bliźniaczych wież, która wciąż stała, ale z ogromnym, płonącym kawałkiem wyciętym z niej, jak postrzępiony kawałek ciasta. Zadzwoniłam do mojego najlepszego przyjaciela i kolegi z Village Voice, Michaela Musto, i obudziłam go. „Mikey", powiedziałam, „stało się coś strasznego". „Voice upadł?"—zgadywał. Mylił się.

Mimo to wyprasowałam tego dnia swój strój. Świat dosłownie płonął, ale ja prasowałam. Wydaje mi się, że miałam na sobie spódnicę z Club Monaco, która była delikatnym ukłonem w stronę Driesa Van Notena, oraz luźny, szary sweter—prawdopodobnie z brytyjskiej marki Eskandar lub Shirin Guild—na koronkowej halki, mój mundur sprzed 25 lat. Tak ubrana poszłam do biura Voice na Cooper Union. Nie wiedziałam, co innego mogę zrobić.

Złapałam mój tranzystorowy radioodbiornik—wtedy nie było telefonów komórkowych, przynajmniej dla mnie—i skierowałam się na południe, w stronę Washington Square. Podbiegł do mnie młody mężczyzna. „Co za wiadomości? Moja narzeczona jest tam na dole".

Spotkałam Musto w Voice, i poszliśmy do Manatus Diner na Bleecker Street, miejsca, które było zawsze otwarte. Tego dnia było otwarte.

Wkrótce każdy słup oświetleniowy miał być pokryty plakatami ze zdjęciami zaginionych. Ulice miały wypełnić się oceanami papieru, szczątkami tysiąca zniszczonych biur. Zły zapach miał utrzymywać się w powietrzu przez miesiące.

Pokazy mody zaplanowane po pokazie Marca zostały natychmiast odwołane. Niektóre wielkie domy, jak Donna Karan i Ralph Lauren, później pokazały kolekcje w zmniejszonej skali. Vogue i Style.com zorganizowały wspólną prezentację zatytułowaną „An American View" dla młodych projektantów, których nikłe nadzieje na karierę w branży wisiały teraz na włosku.

Wszystkie te lata później wciąż pamiętam to uświadomienie sobie, że nasze zbiorowe poczucie siebie, nasza głęboka powaga wobec tego, co robiliśmy zawodowo, nagle załamała się pod ciężarem sprzeczności. To, o czym pisaliśmy, o co tak namiętnie twierdziliśmy, że nam chodzi, co analizowaliśmy z taką precyzją, teraz wydawało się żenująco błahe, niemal śmieszne. Byłam wtedy dość nowa w relacjonowaniu mody i wciąż niezwykle podekscytowana tym, że mogę relacjonować nowojorski tydzień mody, nawet jeśli typowy czytelnik Village Voice, szczerze mówiąc, prawdopodobnie nie siedział jak na szpilkach, czekając na moje przemyślenia o Miguelu Adroverze czy Imitation of Christ. Teraz pojawiła się kruchość samego życia; pewność, że jesteśmy bezpieczni i chronieni w mieście, zniknęła.

Miguel Adrover, wiosna 2002
Zdjęcie: JB Villareal / Shoot Digital dla Style.com
Imitation of Christ, wiosna 2002
JB Villareal

Ale z drugiej strony—czy moda nie dawała też odrobiny radości, odrobiny pocieszenia, obietnicy lepszych dni w przyszłości? Kto chciał żyć w świecie całkowitej ponurości? Dlaczego nie buntować się na nasze własne małe sposoby przeciwko gaśnięciu światła? Ja osobiście radziłam sobie z uczuciami tak samo, jak zawsze w czasach kryzysu. Robiłam zakupy. Kilka dni po 11 września w końcu zdecydowałam się kupić aksamitną torbę Fendi, tę ze wzorem dużych brązowych liter F, którą wypatrywałam w sklepie Fendi na Piątej Alei od miesięcy. Patrzyłam na nią tyle razy, że nie sposób było stwierdzić, która sprzedawczyni mi pomagała. To już nie miało znaczenia. Większość personelu płakała.

Ale łzy i lęki, a nawet najgłębsza rozpacz, z czasem blakną. Powoli świat—świat mody i szerszy świat poza nim—wrócił do nowej normalności. Szalone tempo tygodnia mody w kolejnych sezonachWraz ze wznowieniem pokazów 11 września wróciło do kalendarza i nikt się nad tym nie zastanawiał. Ale po długim dniu na nowojorskich pokazach w tym tygodniu, z umysłem wirującym od myśli o przezroczystych sukienkach, szczupłych modelkach i jeszcze szczuplejszych szpilkach, możesz wyjrzeć przez taksówkowe okno i zobaczyć rozświetlone niebo—dwie jasne smugi światła wznoszące się tam, gdzie kiedyś stały bliźniacze wieże.

**Często zadawane pytania**
Oto lista często zadawanych pytań dotyczących relacji z pierwszej ręki Lynn Yaeger o relacjonowaniu nowojorskiego tygodnia mody podczas ataków z 11 września 2001 roku.

**Pytania ogólne i tło**

**P: O czym jest „Something Terrible Happened"?**
**O:** To osobisty esej dziennikarki modowej Lynn Yaeger. Opowiada ona o surrealistycznym i rozdzierającym serce doświadczeniu bycia w Nowym Jorku podczas tygodnia mody, gdy miały miejsce ataki z 11 września, oraz o tym, jak branża musiała zdecydować, czy odwołać pokazy, czy kontynuować.

**P: Kim jest Lynn Yaeger?**
**O:** Jest uznaną, wieloletnią pisarką i redaktorką modową, znaną ze swojego charakterystycznego, osobistego stylu oraz dowcipnego, inteligentnego relacjonowania mody dla publikacji takich jak The New York Times i Vogue.

**P: Czy tydzień mody faktycznie odbywał się 11 września?**
**O:** Tak. Pokazy kolekcji wiosna/lato 2002 miały rozpocząć się w Nowym Jorku 11 września 2001 roku. Ataki miały miejsce pierwszego ranka zaplanowanych pokazów.

**P: Dlaczego ten esej jest wciąż aktualny?**
**O:** Służy jako potężna kapsuła czasu. Oddaje surowe zamieszanie i żałobę tamtego dnia, ale także pokazuje, jak płytka branża została zmuszona do zmierzenia się z głęboką tragedią, co jest lekcją odporności i perspektywy, która pozostaje aktualna.

**Pytania dotyczące treści i szczegółów**

**P: Co robiła Lynn Yaeger, gdy dowiedziała się o atakach?**
**O:** Przygotowywała się do wyjścia na pokazy. Opisuje, jak była w łazience, nakładając makijaż, gdy ktoś powiedział jej, że samolot uderzył w World Trade Center. Początkowo myślała, że to straszny wypadek.

**P: Czy pokazy mody odbyły się zgodnie z planem?**
**O:** Nie. Pokazy zaplanowane na ten dzień zostały natychmiast odwołane. Panowało duże zamieszanie co do tego, czy wznowią się później w tygodniu, ale ostatecznie wszystkie pokazy zostały odwołane.

**P: Jak społeczność modowa zareagowała na tragedię?**
**O:** Esej opisuje mieszankę szoku, strachu i absurdu. Projektanci i redaktorzy błąkali się po ulicach w oszołomieniu. Niektórzy próbowali ustalić, czy mogą pokazać swoje kolekcje, podczas gdy inni zdawali sobie sprawę, że to niemożliwe. Było dużo płaczu i przytulania wśród ludzi, którzy zwykle byli rywalami.