Wszyscy pamiętamy czas, kiedy Kate Moss nie mówiła. A raczej prawdopodobnie mówiła – zamawiała kawę, dzwoniła do przyjaciół, narzekała na stewardessy – ale dla publiczności Kate Moss była całkowicie milcząca. Kate była billboardem, okładką magazynu, błyskiem paparazzi. Była bezsłownie wszędzie, wszechobecna, nigdy nie narzekała, nigdy nie wyjaśniała. Trudno teraz sobie przypomnieć, jak potężna była ta cisza. Sława dzisiaj wiąże się z obowiązkiem opowiadania o sobie. Celebryci publikują swoje śniadania, swoje rutyny pielęgnacyjne, swoje wakacje i swoje przeprosiny z aplikacji Notes. Wydają oświadczenia, zanim ktokolwiek zadał sobie trud zadania pytania. Wiemy, co ludzie myślą, bo nam mówią, często kilka razy przed lunchem. W połowie lat 2000. Kate Moss była ostatnią z pokolenia celebrytów, którzy mogli być jednocześnie wszędzie i niepoznawalni. Im mniej Kate mówiła, tym więcej było do powiedzenia o niej.

Ludzie zawsze mieli niezwykły talent do zamieniania obrazów w obiekty wiary. Rzeźbiliśmy bogów z kamienia, odlewaliśmy ich w brązie, pozłacaliśmy świętych, którzy migotali w świetle świec. Malowaliśmy monarchów większych niż życie i wyświetlaliśmy gwiazdy filmowe na wysokości 30 stóp. Każda cywilizacja wynajduje obraz, który niesie jej aspiracje. Technologia się zmienia, a instynkt pozostaje.

Zanim Marc Quinn zaczął tworzyć Siren, spędził lata rzeźbiąc ciała historycznie wykluczone z klasycznej tradycji. To dzieło zwieńczyła Alison Lapper Pregnant (2005), wywrotowe zerwanie z „posągami martwych facetów, którzy podbili świat”, publicznie prezentujące niepełnosprawną kobietę. Rozważywszy ciała, których społeczeństwo tradycyjnie nie idealizowało, Quinn zadał sobie przeciwne pytanie: gdyby społeczeństwo mogło zgodzić się co do jednego idealnego ciała, czyje by to było? Odpowiedź w 2006 roku była żenująco oczywista: Kate Moss. To wydaje się teraz niemal staroświeckie, idea, że cała kultura mogłaby mniej więcej zgodzić się co do jednej kobiety.

Sama poza nie chce osiedlić się w portrecie. To nie jest Kate Moss z kampanii Calvina Kleina ani zdjęcia paparazzi. Często jest błędnie rozumiana jako obraz seksualny, ale unosi się gdzieś między jogą – praktyką ludzi próbujących połączyć swoje wnętrze i zewnętrze – oddaniem a niemożliwą elegancją. Nie próbuje uchwycić ciała Kate Moss. Zanim Quinn wyrzeźbił Kate, obraz już się odłączył. To chyba najdziwniejsza rzecz w obrazach: wyobrażamy sobie, że są stałe, podczas gdy naprawdę są współtworzone. To publiczność nadaje obrazowi znaczenie. Każde pokolenie na nowo tworzy swoje ikony, projektując na nie coś nowego, dlatego Siren wydaje się teraz bardziej współczesna niż w 2008 roku.

Rozróżnienie Quinnа między osobą a obrazem, niegdyś ryzyko zawodowe niezwykłej sławy, stało się zwyczajną cechą zwyczajnego życia. Wszyscy mamy teraz obraz, różnica polega na skali. Kuratorujemy siebie. Edytujemy siebie. Odgrywamy siebie. Tworzymy małe publiczne wersje siebie, które wędrują po internecie, zbierając projekcje innych ludzi. Internet nie zakończył kultu obrazu, lecz go sfranczyzował, co sprawia, że Siren wydaje się nieoczekiwanie prorocza. Uchwyca ostatni moment, kiedy kultura mogła skoncentrować swoją zbiorową wyobraźnię na jednej kobiecie, zanim ta wyobraźnia rozpadła się na miliardy mniejszych luster.

Złoto było jedynym materiałem, z którego Siren mogła zostać wykonana; jest cenne, bo zgadzamy się, że jest. Bogowie są bogami, bo zgadzamy się, że są. Obrazy stają się ikonami, bo zgadzamy się widzieć więcej niż osobę. Przez chwilę Kate Moss była jednym z takich obrazów. Wtedy ledwie potrzebowała mówić. Siren to, jak wygląda zbiorowa wiara, gdy twardnieje w złoto.

Często zadawane pytania
FAQs Exclusive First Look When Marc Quinn Turned Kate Moss into a Monument



1 O czym jest Exclusive First Look When Marc Quinn Turned Kate Moss into a Monument

To artykuł o rzeźbie Marca Quinna Sphinx, naturalnej wielkości złotym posągu supermodelki Kate Moss w pozie przypominającej jogiczne wygięcie



2 Kim jest Marc Quinn

Brytyjski artysta współczesny znany z prac opartych na ludzkim ciele, w tym słynnej rzeźby własnej głowy wykonanej z jego zamrożonej krwi



3 Kim jest Kate Moss

Brytyjska supermodelka i jedna z najsłynniejszych postaci świata mody od lat 90



4 Jak nazywa się rzeźba

Sphinx wykonana w 2006 roku



5 Dlaczego nazywa się Sphinx

Ponieważ Moss jest ułożona z kolanami podciągniętymi do góry, ramionami owiniętymi wokół nóg i stopami schowanymi za głową – poza, która wygląda jak zagadka, jak mityczny Sfinks



6 Z czego wykonana jest rzeźba

Z malowanego brązu pokrytego 18-karatowym złotem Jest naturalnej wielkości i niezwykle szczegółowa



7 Gdzie została po raz pierwszy pokazana

Została odsłonięta w Mary Boone Gallery w Nowym Jorku w 2006 roku



8 Dlaczego wzbudziła tak duże zainteresowanie

Ponieważ zamieniła modelkę mody w złotą, niemal religijnie wyglądającą ikonę – a poza przypominająca jogę była szokująca i imponująca



9 Co oznacza ta rzeźba

Bada sławę, piękno, ludzkie ciało i to, jak społeczeństwo zamienia celebrytów w współczesne pomniki lub idoli



10 Dlaczego Marc Quinn wybrał Kate Moss

Widział w niej ikonę kulturową – kogoś, czyj obraz jest wszędzie i kto reprezentuje współczesne piękno i sławę



11 Czy Kate Moss pozowała do niej

Tak pozowała dla artysty, a rzeźba powstała na podstawie tych sesji



12 Jak długo trwało jej wykonanie

Rzeźbienie, odlewanie i wykończenie zajęło kilka miesięcy



13 Ile kosztowała

Według doniesień rzeźba została sprzedana za około 15 milionów w tamtym czasie



14 Gdzie jest teraz

Jest w prywatnej kolekcji Pojawiła się także na wystawach muzealnych, w tym w British Museum



15 Czy to prawdziwa osoba, czy tylko posąg

To posąg