Oto tłumaczenie tekstu na język polski:
Pierwsza indywidualna wystawa Davida Hockneya otworzyła się w Londynie w 1963 roku. Nosiła tytuł Pictures With People In — odważnie figuratywny tytuł dla plakacisty pop-artu, nowego i wymagającego stylu malarstwa. Niedawno opuścił Royal College of Art, prawie bez dyplomu, ponieważ odmówił rysowania nagiego modela z natury, co było wymagane. Ostatecznie jednak przyznali mu złoty medal.
W tym samym roku Hockney po raz pierwszy pojawił się w Vogue, na portrecie grupowym z innymi malarzami: Howardem Hodgkinem, Johnem Howlinem i Ianem Stephensonem. Vogue nazwał ich „The Impact Makers”. Trzech z nich przyszło ubranych poważnie. Hodgkin w czarnym garniturze skrzyżował ramiona i ponuro patrzył przed siebie. Stephenson i Howlin wyglądali równie nieswojo. Tylko Hockney, stojący z boku, wydawał się niewzruszony. Jego włosy były już blond dzięki „Champagne Ice” — „Widzisz, wróciłem do domu pewnego wieczoru lekko pijany i zobaczyłem w telewizji reklamę mówiącą, że blondyni mają więcej zabawy”. Jego swobodny, nieco podejrzany styl wyróżniał go jeszcze bardziej: bladoniebieska marynarka z seersuckera i fuksjoworóżowy krawat. A do tego te kultowe, sowe okulary z oprawkami wielkości kół rowerowych.
Hockney urodził się w Bradford w 1937 roku. Był drugim najmłodszym i najsłynniejszym z czwórki, najbardziej przyzwyczajonym do bycia fotografowanym i najbardziej publicznie celebrowanym. Przed nim była Kalifornia, jej baseny i A Bigger Splash; później opera i scenografie, Mr and Mrs Clark and Percy, jamnik Stanley, wieloodbitkowe kolaże Polaroidem, badania nad soczewkami lentikularnymi, zapierające dech w piersiach obrazy na iPadzie i późne „całkowicie immersyjne” wystawy. Ale na razie opierał się o duże płótno, nonszalancko paląc papierosa.
W 1964 roku przeprowadził się do Los Angeles. „Kiedyś myślałem, że Londyn jest ekscytujący” — powiedział. „Cóż, jest w porównaniu z Bradford; ale w porównaniu z Nowym Jorkiem czy San Francisco to nic”. Ale Londyn nie pozwolił mu tak łatwo odejść. Stał się częścią jego elity kulturalnej, czołową postacią „Swingującego Londynu” — mimo że był po drugiej stronie świata. Mimo całego czasu spędzonego na zachodnim wybrzeżu Ameryki, nigdy nie stracił północnego akcentu, przez co Cecil Beaton z Vogue prawie go nie rozumiał. Ale jak zauważył jego przyjaciel i rówieśnik RB Kitaj: „Północna Anglia jest jego rodzimą siłą — i on o tym wie”.
Będący już po sześćdziesiątce Beaton — gwiazda Vogue od dziesięcioleci — widział Hockneya i jego kolorowe grono jako naturalnych następców „Bright Young Things” z lat 30. „Czuję się z nim całkowicie swobodnie i jestem zainspirowany jego entuzjazmem, ponieważ ma tę złotą umiejętność cieszenia się życiem” — powiedział Beaton o młodszym mężczyźnie. W 1968 roku sfotografował Hockneya w jego mieszkaniu w zachodnim Londynie, kończąc pierwszy i jeden z najsłynniejszych ze swoich wielkich podwójnych portretów, Christopher Isherwood and Don Bachardy. Wielki angielski powieściopisarz mieszkał w Los Angeles od czasów II wojny światowej, a Hockney odszukał go zaraz po przyjeździe, podziwiając gejowską tematykę twórczości Isherwooda i jego otwartość seksualną.
Lord Snowdon po raz pierwszy sfotografował Hockneya w 1963 roku dla The Sunday Times. Piętnaście lat później, w 1978 roku, sfotografował go ponownie, tym razem dla Vogue. „Hockney at Home” pokazywał malarza w nowej pracowni na Powis Terrace w Notting Hill. „Ciągle narzekam na Londyn, ale wciąż wracam” — powiedział Hockney Vogue. Niedługo potem postanowił uczynić Los Angeles swoim stałym domem.
„David był całkiem zabawny” — wspominał Snowdon. Podziwiał kanarkowożółte spodnie Hockneya i niedobrane skarpetki, ale jeszcze większą radość sprawiała mu tablica korkowa w pracowni, na której widniały nagie zdjęcia jego byłego partnera, modela i muzy, Petera Schlesingera. Snowdonowi nie udało się przemycić zdjęć obok redaktora naczelnego do magazynu, ale łazienka Hockneya trafiła do środka — w komplecie z jego najnowszymi farbami do włosów w odcieniach takich jak „Happy Honey” i „Winsome Wheat”.
Wszyscy myśleli, że David jest zabawny. „Los Angeles powinno mieć swojego Piranessiego” — powiedział Vogue, gdy w 1988 roku otwierała się wystawa David Hockney: A Retrospective w Tate. „Więc oto jestem!” Wtedy jego wizerunek był już starannie wykreowany, gdy krążył po swoim zalanym słońcem domu w Hollywood Hills (kiedyś należącym do Anthony'ego Perkinsa, gwiazdy Psychozy), z jamnikiem Stanleyem i różowym (lub niebieskim, czasem czerwonym) aparatem słuchowym. „Każdy dostaje taki rozgłos, jaki chce. David założyłby zielono-żółtą sukienkę, żeby go zdobyć” — powiedział Lucian Freud, być może z podziwem.
Hockney w domu w Los Angeles, 1987.
Foto: Anthony Barboza/Getty Images
Opublikowany w 1987 roku hołd z okazji 50. urodzin pokazał czytelnikom Vogue, jak daleko zaszedł. „Nie ma w nim śladu pompatyczności ani poczucia własnej ważności — a co za sukces!” — oświadczył Stephen Spender. „Linia w jego pracy jest jak linia w melodii...” Świąteczne, zalane słońcem zdjęcie pokazywało go w jego basenie (oczywiście), ale zawsze pamiętał, skąd pochodzi — gdzie wszystko się zaczęło od obrazów jego najwcześniejszego modela, ojca, urzędnika w małym biurze i zapalonego malarza amatora. „Mam Bradford. Nie mogą mi tego odebrać.”
I tak obecność Davida Hockneya w Vogue odbijała się echem przez lata. W 1992 roku był „Naszym człowiekiem w Malibu” — człowiekiem, który wynalazł Kalifornię dla brytyjskiej wyobraźni: palmy, baseny, zraszacze do trawników, chłopców w slipach pod prysznicem i pastelowe, niskie modernistyczne bungalowy. „Gdy przelatywałem nad San Bernardino i spojrzałem w dół, zobaczyłem baseny, domy i słońce” — wspominał — „byłem bardziej podekscytowany niż kiedykolwiek”.
Hockney i wydanie Vogue Paris, które redagował gościnnie.
Foto: Getty Images
W 2006 roku, zbliżając się do 70., Vogue zastał go z powrotem w rodzinnym Yorkshire, niedaleko Bridlington, gdzie wynajął pracownię, by malować rozległe krajobrazy na zewnątrz. Po raz pierwszy zobaczył to nadmorskie miasteczko z okna pociągu jako dziecko w latach 40. i oto był, pełne koło, tymczasowo z dala od słonecznego LA. „Pierwszą zimę, którą tu spędziłem... zacząłem dostrzegać, jak piękne są zimy.”
Kiedy Tim Walker zrobił portret na 80. urodziny w przededniu kolejnej retrospektywy w Tate — czy to już trzeciej? — jego stary przyjaciel Peter Blake, który po raz pierwszy wystawiał z nim w 1961 roku, przewodził hołdom z wyzwaniem: „Bądź przed awangardą”. Dodał: „Oczywiście, to niemożliwe, ale gdyby ktokolwiek kiedykolwiek to zrobił, to David. Zawsze wyprzedza postrzeganie go przez innych.” (Wtedy Peter Blake był już Sir Peterem Blake'iem. Sam Hockney odrzucił tytuł szlachecki na początku lat 90., ale przyjął Order Zasługi w 2012 roku.)
LITTLEROCK, CA - 4 SIERPNIA: Angielski artysta David Hockney na Pear Blossom Highway, miejscu jednego z jego słynnych montaży, podczas nagrywania nadchodzącego dokumentu BBC. 4 sierpnia 2001, Pear Blossom Highway, Littlerock, Kalifornia. (Foto: Paul Harris/Getty Images)
Paul Harris/Getty Images
W sierpniu 2020 roku kolejny kamień milowy: jego pierwsza okładka brytyjskiego Vogue. (Vogue Paris zrobił to pierwszy, dając mu okładkę i gościnną redakcję całego numeru na Boże Narodzenie 1985.) Hockney miał teraz bazę w Normandii, ale na okładkę dostarczył Wheat Field Near Fridaythorpe — tak bardzo yorkshire'owe, jak to tylko możliwe. Świat dopiero zaczynał wychodzić z przymusowej hibernacji, a on był jak zawsze nieposkromiony. „To całkiem fantastyczne. Którejś nocy wstałem o 4 nad ranem, żeby się wysikać, i zobaczyłem największy i najjaśniejszy księżyc w pełni od dawna... Nagrałem to na iPadzie. Fotografia jest do tego bezużyteczna — wszystko odpycha, łącznie z księżycem.”
W 2023 roku, w przededniu retrospektywy w National Portrait Gallery, Drawing from Life, Vogue jako pierwszy zobaczył jego najnowszy portret gwiazdy popu Harry'ego Stylesa. „Jestem pod wrażeniem tego człowieka, ma dość jednowierszówek na całe życie.” „Ja” — powiedział jego oczarowany model. „David Hockney od dziesięcioleci na nowo przemyśla sposób, w jaki postrzegamy świat.”
Hockney maluje Harry'ego Stylesa w pracowni artysty w Normandii, na zdjęciu udostępnionym wyłącznie Vogue.
Foto: JP Gonçalves de Lima
Kiedy wiosną 2025 roku w Fondation Louis Vuitton — „szklanej chmurze” Franka Gehry'ego, obecnie prawdziwym paryskim punkcie orientacyjnym — otworzyła się ogromna wystawa prawie 400 prac, Hockney miał prawie 87 lat. Największa wystawa w jego długiej karierze wzbudziła niemal bezprecedensowe podekscytowanie. Krytyczne pochwały i publiczny podziw dla jednego z największych malarzy naszych czasów, którego życie rozciągało się z jednego stulecia w następne, pozostały tak silne jak zawsze. Odwiedziło ją prawie milion osób.
David Hockney żył wystarczająco długo, by zobaczyć eksplozję rynku sztuki, zwłaszcza gwałtowny wzrost wartości jego własnych prac na rynku wtórnym. „Portrait of an Artist (Pool with Two Figures)”, który w 2018 roku sprzedano za 90,3 miliona dolarów, wciąż dzierży rekord najwyższej ceny kiedykolwiek zapłaconej na aukcji za obraz żyjącego artysty. „To absurdalny świat, prawda?” — powiedział Hockney Vogue w 2025 roku. „I wygląda na to, że robi się jeszcze bardziej absurdalny.”
Jest wiele rzeczy, które uczyniły go wyjątkowym jako artystę, ale jako osobę? Celia Birtwell, prawdopodobnie jego najstarsza żyjąca przyjaciółka i jedna z trzech postaci na słynnym obrazie „Mr and Mrs Clark and Percy” (1971), ujęła to chyba najlepiej, gdy powiedziała Vogue w 2017 roku: „On myśli, że jeśli śmiejesz się każdego dnia, prawdopodobnie będziesz żyć wiecznie... Oczywiście mu nie wierzę. Ale to miła myśl.”
Często zadawane pytania
Oto lista często zadawanych pytań dotyczących śmierci Davida Hockneya napisana naturalnym tonem z jasnymi odpowiedziami
Pytania dla początkujących
1 Czy to prawda, że David Hockney zmarł
Tak, David Hockney zmarł w wieku 88 lat Jego śmierć została potwierdzona przez jego przedstawicieli
2 Kim był David Hockney
Był słynnym brytyjskim artystą, najbardziej znanym z kolorowych obrazów basenów, kalifornijskich krajobrazów i portretów Był kluczową postacią w ruchu pop-artu
3 Z czego jest najbardziej znany w malarstwie
Jego najbardziej ikonicznym dziełem jest prawdopodobnie A Bigger Splash, które przedstawia deskę do skakania i plusk w basenie Stworzył także słynny podwójny portret Mr and Mrs Clark and Percy
4 Czy był tylko malarzem
Nie Był także utalentowanym rysownikiem, grafikiem, fotografem i scenografem W późniejszych latach tworzył ogromne, kolorowe krajobrazy na iPadzie
5 Skąd pochodził
Urodził się w Bradford w Anglii w 1937 roku Przez wiele lat mieszkał i pracował w Los Angeles, co miało ogromny wpływ na jego sztukę
Pytania zaawansowane
6 Jak umarł
Oficjalna przyczyna śmierci nie została publicznie ujawniona przez jego rodzinę Poprosili o prywatność w tym czasie
7 Co sprawiło, że jego styl był tak wyjątkowy
Był znany z odważnego użycia koloru, płaskich perspektyw i sposobu, w jaki bawił się światłem i odbiciami, zwłaszcza w wodzie Uwielbiał też eksperymentować z różnymi technologiami, od fotokolaży po rysunek cyfrowy
8 Czy nadal pracował w wieku 88 lat
Absolutnie Był niezwykle produktywny aż do ostatnich dni Przygotowywał się nawet do nowych wystaw i publikował nowe rysunki w mediach społecznościowych
9 Jakie jest jego dziedzictwo w świecie sztuki
Uważany jest za jednego z najważniejszych i najbardziej wpływowych brytyjskich artystów XX i XXI wieku Pomógł zburzyć barierę między sztuką wysoką a kulturą popularną, a jego radosna, optymistyczna twórczość jest uwielbiana przez miliony
10 Czy planowane są jakieś duże wystawy jego prac
Jest prawdopodobne, że wiele muzeów zaplanuje retrospektywy lub hołdy Jednak na razie nie ogłoszono żadnych konkretnych wystaw pośmiertnych Sprawdź strony internetowe głównych muzeów