Τα ρούχα κάνουν τον άνθρωπο; Το Πορτρέτο του Απόντος, ένα νέο βιβλίο με φωτογραφίες flat-lay του Jack Jildevik, μπορεί να σας κάνει να σκεφτείτε αυτή την ιδέα. Κατά τη διάρκεια ενός έτους, ο Σουηδός καλλιτέχνης δημιούργησε αυτοπροσωπογραφίες χωρίς σώμα τεκμηριώνοντας στολές που τακτοποιούσε στο πάτωμα μιας αποθήκης. «Βρίσκω συναρπαστικό το πόσο μεγάλο μέρος της ταυτότητας κάποιου μπορεί να υπάρχει στα πράγματα που αφήνει πίσω», είπε ο Jildevik.
Μπορεί να είναι σύμπτωση, αλλά η flat-lay αισθητική εισχωρεί στη (μοντέρνα) φωτογραφία την ίδια στιγμή που το Ozempic συρρικνώνει τα σώματα. Όχι ότι η τάση είχε οποιαδήποτε σχέση με το ότι ο Jildevik υιοθέτησε τη φόρμα για αυτό το βαθιά προσωπικό πρότζεκτ.
JAN-01 Πουλόβερ Martin Margiela, δεκαετία 2000· παπούτσια, 2005. Βίντατζ πουκάμισο, τζιν και σουηδικά στρατιωτικά γάντια.
«Βρίσκω το flat-lay συναρπαστικό γιατί μπορεί να αποκαλύψει την ουσία ενός αντικειμένου ενώ ταυτόχρονα παραμορφώνει το σχήμα του. Αποκαλύπτει και συγκαλύπτει ταυτόχρονα, κάνοντας κάτι συνηθισμένο να φαίνεται παράξενα μυστηριώδες», παρατήρησε η art director με έδρα το Βερολίνο Elsa Mueller, συνεργάτιδα του Jildevik στο βιβλίο και εκδότριά του (μέσω του νέου εκδοτικού της οίκου Prince). «Βρίσκω το flat-lay συναρπαστικό γιατί μπορεί να αποκαλύψει την ουσία ενός αντικειμένου ενώ ταυτόχρονα παραμορφώνει το σχήμα του», συνέχισε. «Αποκαλύπτει και συγκαλύπτει ταυτόχρονα, κάνοντας κάτι συνηθισμένο να φαίνεται παράξενα μυστηριώδες.»
Γεννημένος στη Στοκχόλμη, ο Jildevik απέκτησε εκεί πτυχίο νομικής πριν μετακομίσει στο Παρίσι για να σπουδάσει fashion business and communication στο ESMOD, μετά το οποίο εργάστηκε με τους CMMN SWDN και Hodakova. Ένα ατύχημα έσπασε τη γραμμικότητα της καριέρας του και την ανακατεύθυνε προς την τέχνη. «Δημιουργώ από τότε που ήμουν παιδί, πάντα εξερευνώντας, συλλέγοντας και φτιάχνοντας πράγματα. Ήμουν ένα υπερβολικά νοσταλγικό παιδί, πάντα έλκονταν, σχεδόν εμμονικά, από παλιά αντικείμενα, υλικά και τις ζωές που κουβαλούν. Νομίζω ότι αυτή η γοητεία με ακολούθησε σε όλα όσα έχω κάνει.»
Ο ίδιος ο καλλιτέχνης είναι μια φαντασματική σταθερά στο βιβλίο, το οποίο αντλεί μέρος της δύναμής του από τον τρόπο που αντιστέκεται στην κεντρικότητα του σώματος και στον ναρκισσισμό που καθορίζει τον πολιτισμό σήμερα. Οι εικόνες του Jildevik είναι εξίσου πορτρέτα ενδυμάτων όσο και του εαυτού του. Αυτή η ιδέα ενός ενδύματος που έχει status αυτόνομου αντικειμένου αντιβαίνει στη δεδομένη σοφία ότι το σώμα ολοκληρώνει ένα ένδυμα. «Το να αφαιρέσω εντελώς το σώμα και να αφήσω τα πράγματα που κανονικά θα το περιέβαλλαν ή θα το κάλυπταν να πάρουν τη θέση του είναι κάτι που με ενδιαφέρει πραγματικά», είπε ο Jildevik. «Έχω περάσει πάνω από 15 χρόνια συλλέγοντας ρούχα και αντικείμενα, και όλα έχουν γίνει μέρος της ζωής μου με διαφορετικούς τρόπους. Κουβαλούν αναμνήσεις, διαφορετικές περιόδους της ζωής μου, και μερικές φορές εκδοχές του εαυτού μου που δεν υπάρχουν πια. Με το Πορτρέτο του Απόντος, άρχισα να βγάζω αυτά τα πράγματα από το αρχικό τους πλαίσιο, αναδιατάσσοντάς τα σε νέες συνθέσεις και φωτογραφίζοντάς τα ως αυτοπροσωπογραφίες.… Το πρόσωπο είναι απών, αλλά κατά κάποιο τρόπο όλα όσα κάνουν το πορτρέτο προσωπικό είναι ακόμα εκεί.»
Σχεδόν τα πάντα—το πρόσωπο είναι συνήθως το εστιακό σημείο ενός πορτρέτου. Αυτό το βιβλίο μας αναγκάζει να εξετάσουμε πώς τα ρούχα μπορούν να επικοινωνήσουν την ταυτότητα χωρίς το σώμα, ή τις χειρονομίες, ή το πρόσωπο, αλλά μάλλον μέσω της διάταξης και του χωρικού προσανατολισμού.
JAN-02 Βίντατζ σακάκι, κασκόλ, γάντια. Παντελόνι Martin Margiela, 2006. Παπούτσια Crockett & Jones, δεκαετία 2000.
JAN-03 Σακάκι Comme des Garçons. Βίντατζ πουκάμισο, φούστα, σουηδικά στρατιωτικά γάντια. Τζιν Jeanerica. Παπούτσια Iaoke, δεκαετία 2000.
Αυτή η συνέντευξη έχει υποστεί επεξεργασία και συμπύκνωση για λόγους σαφήνειας.
Ποια είναι η σχέση σας με τα αντικείμενα;
Πάντα ήμουν εμμονικός με τη συλλογή. Από τότε που ήμουν παιδί, πάντα φρόντιζα πολύ τα πράγματά μου—όχι ακριβά πράγματα, αλλά να βρίσκω πράγματα που έχω μόνο εγώ. Οι γονείς μου ήταν πάντα φανατικοί των παζαριών και των μεταχειρισμένων, αυτό κάνουν μόνο, και υποθέτω ότι κόλλησα σε πολύ μικρή ηλικία. Άρχισα να συλλέγω μικρές φιγούρες δράσης και πορσελάνη. [Τώρα] δουλεύω σε κάποια καλλιτεχνικά έργα όπου κατασκευάζω πράγματα από αυτά που συλλέγω. Για μένα, έχει τόσο πολύ να κάνει με τις ιστορίες που κουβαλούν αυτά τα πράγματα. Δεν μπορώ να πετάξω τίποτα γιατί όλα σημαίνουν τόσα πολλά για μένα. JAN-06 Σακάκι Barbour. Γάντια Martin Margiela· παπούτσια, 2005. Τζιν Our Legacy. Βίντατζ κάλτσες.
Και ποια είναι η σχέση σας με τη μόδα; Είμαι σπασίκλας· συλλέγω ρούχα από τα 15 μου. Η συλλογή μου είναι ως επί το πλείστον βίντατζ, απλώς ευρήματα από παζάρια. Όλα τα κομμάτια σχεδιαστών αγοράζονται ως επί το πλείστον από ηλικιωμένους άνδρες στην Ιταλία και επίσης από παζάρια στο Παρίσι. Ποτέ δεν είχα μεγάλο budget, αλλά πάντα το έβλεπα ως επένδυση επειδή είμαι τόσο παθιασμένος με αυτό. Ποτέ δεν με ενδιέφεραν πραγματικά οι μεγάλοι οίκοι μόδας. Ο Martin Margiela ήταν η πρώτη μου αγάπη στη μόδα—η πρώτη μου αγάπη σε σχεδιαστή. Δεν είμαι μόνος σε αυτή την αγάπη. Πριν από αυτό ήταν απλώς ρούχα. JAN-07 Βίντατζ σακάκι, κασκόλ, σουηδικά στρατιωτικά γάντια, παπούτσια. Παντελόνι Martin Margiela, 2006.
Πώς σκεφτήκατε την ιδέα για το Πορτρέτο του Απόντος; Συνήθιζα να συνδυάζω όλες αυτές τις στολές χαρακτήρων όταν μεγάλωνα. Όταν έβγαινα έξω, έφτιαχνα τρεις διαφορετικούς χαρακτήρες στο πάτωμα. Και τότε μια μέρα απλώς τράβηξα μια φωτογραφία του και σκέφτηκα, Αυτό είναι κάπως... Φαινόταν cool. Τελικά σκέφτηκα ότι θα το έκανα κάτι μεγαλύτερο. Οπότε αποφάσισα ότι ίσως θα έπρεπε να το κάνω για ένα μήνα. Και μετά από ένα μήνα, ένιωσα απλώς ότι θα ήταν τόσο cool να το κάνω για έναν ολόκληρο χρόνο και να προκαλέσω τον εαυτό μου. Πάντα ήμουν επίσης εμμονικός με τα ρούχα και την ιστορία πίσω από αυτά, βρίσκοντας παλιά κομμάτια και επισκευάζοντάς τα και ξαναφτιάχνοντάς τα. Πολλές φορές δεν τολμούσα να τα φορέσω, αλλά ένιωθα ότι μπορούσα να γίνω ένας χαρακτήρας με αυτό που φορούσα. Ένιωθα ότι ήμουν ένα άτομο, αλλά μερικές φορές θέλεις να είσαι ένα εντελώς διαφορετικό άτομο. Όσο μεγαλώνω, τόσο πιο γενναίος γίνομαι, και τολμώ να φορέσω όλα αυτά τα πράγματα και να είμαι όποιος θέλω να είμαι. Κάνοντας αυτό το πρότζεκτ στο οποίο δουλεύω τον τελευταίο χρόνο με 365 αυτοπροσωπογραφίες, θέτω το ερώτημα, Ποιος θέλω να είμαι σήμερα; JAN-11 Γιλέκο Martin Margiela, 2003· παντελόνι, 2021· παπούτσια, 2005. Πουλόβερ Balenciaga. Ζώνη Our Legacy. Βίντατζ σουηδικά στρατιωτικά γάντια. JAN-13 Βίντατζ σακάκι, ζαμπό και σουηδικά στρατιωτικά γάντια. Πουλόβερ Sunflower. Κασκόλ Givenchy, 2013. Τζιν Our Legacy. Παπούτσια Armani, δεκαετία 2000.
Υπάρχουν επαναλήψεις; Μερικά από τα κομμάτια είναι τα ίδια, αλλά δεν υπάρχουν επαναλαμβανόμενες στολές. Οπότε αυτό το άτομο που θέλετε να γίνετε, είναι ένας χαρακτήρας; Νομίζω ότι είναι περισσότερο ένας χαρακτήρας. Ειδικά όταν νιώθεις μελαγχολικός ή πεσμένος ή κάτι σε έχει επηρεάσει. Πάντα ήμουν ένα αγχώδες άτομο, κάποιος που σκέφτεται υπερβολικά σχεδόν τα πάντα. Το να ντύνομαι ήταν συχνά ένας τρόπος να ξεφύγω από αυτά τα συναισθήματα. Φορώντας την πανοπλία μου για την ημέρα, γινόμενος όποιος ήθελα να είμαι εκείνη τη στιγμή. Αλλά από τότε που τόλμησα να ακολουθήσω την τέχνη μου, κάτι άρχισε να αλλάζει. Βρήκα μια ελευθερία στη δημιουργία που δεν είχα νιώσει πραγματικά πριν. Οι αμφιβολίες είναι ακόμα εκεί, αλλά δεν νιώθω πια την ίδια ανάγκη να κρυφτώ πίσω από αυτή την πανοπλία. Κατά κάποιο τρόπο, έχω γίνει ένα με αυτήν. JAN-16 Σακάκι Martin Margiela, 1999· γάντια 2003. Πουλόβερ Acne Studios. Τζιν Our Legacy. Παπούτσια Moma.
Τι πιστεύετε ότι λέει το βιβλίο για εσάς; Νομίζω ότι μπορείτε να δείτε κάποιου είδους εμμονή και εκτίμηση για το αντικείμενο. Νομίζω ότι βλέπετε τα ρούχα με έναν διαφορετικό, νέο τρόπο. Όταν αφαιρείς το σώμα, είναι απλώς ρούχα. Αλλά νομίζω ότι απλώς ρούχα μπορούν να είναι τόσο πολύ περισσότερα από απλώς ρούχα. Θέλω να μπορώ να βλέπω εμένα· ακόμα κι αν οι 365 στολές είναι τόσο διαφορετικές, μπορείτε ακόμα να δείτε ότι είμαι εγώ, ακόμα κι αν δεν είμαι εκεί. Και νομίζω ότι αυτό βρίσκω ενδιαφέρον σε αυτό επίσης. Θέλω πραγματικά να δείξω εκτίμηση για τα ενδύματα και ότι είμαι εμμονικός με αυτά. FEB-14 Βίντατζ σακάκι, κασκόλ, τζιν. Πουλόβερ Acne Studios. Γάντια Martin Margiela. Παπούτσια Moma.
Έχοντας ολοκληρώσει το βιβλίο, έχετε μια νέα εμμονή; Έχω πολλές εμμονές, αλλά έχω πολλές νέες ιδέες, επίσης πώς να δουλέψω με αυτή την ιδέα και επίσης να κάνω πορτρέτα άλλων ανθρώπων με τον ίδιο τρόπο. MAR-19 Βίντατζ σακάκι, κασκόλ, ζαμπό, γάντια. Τζιν Acne Studios. Παπούτσια Crockett & Jones, δεκαετία 2000.
Πιστεύετε ότι η μόδα είναι τέχνη; Ακόμα κι αν ο Martin Margiela είπε ότι η μόδα δεν είναι τέχνη, σκέφτομαι τι εννοούσε. Νομίζω ότι είναι τέχνη λόγω της δεξιοτεχνίας, του σχεδιασμού, της δημιουργίας και της διαδικασίας. Για μένα, είναι τέχνη. Αλλά αν με ρωτούσαν να πω ναι ή όχι, θα έλεγα όχι—αν και είναι ένα όχι με πολλά αλλά και αν. Δεν νομίζω ότι η μόδα είναι τέχνη από μόνη της, αλλά νομίζω ότι η μόδα μπορεί να είναι τέχνη. Και νομίζω ότι η μόδα είναι μια τόσο ευρεία λέξη που περιλαμβάνει τόσα πολλά.
MAY-30 Βίντατζ σακάκι και ζαμπό. Μπλουζάκι Martin Margiela, δεκαετία 2000· γάντια, 2003, παντελόνι, 2005. Παπούτσια Grenson, δεκαετία 1990.
JUL-14 Σακάκι Martin Margiela, 2008· μπλουζάκι δεκαετία 2000. Βίντατζ ζώνη και παντελόνι. Παπούτσια Moma.
Είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα ότι οι άνθρωποι επιδιώκουν τη δημιουργικότητα μέσω μιας παιδικής νοοτροπίας. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτό;
Νομίζω ότι η παιδική ηλικία, για μένα, είναι ένα μέρος όπου όλα ήταν δυνατά. Ίσως δραπετεύω μέσω της δημιουργικότητας. Αν πάω πίσω στην παιδική μου ηλικία, μπορώ να είμαι ελεύθερος και να κάνω ό,τι θέλω, και δεν έχει σημασία. Δεν χρειάζεται να έχω δίκιο, δεν χρειάζεται να είμαι καλός—μπορεί απλώς να είναι. Είναι τόσο πολύ πιο εύκολο να δημιουργείς ως το εσωτερικό σου παιδί. Και μετά μπορείς να το κοιτάξεις με τα ενήλικα μάτια σου.
JUL-31 Βίντατζ σακάκι και κασκόλ. Τσάντα Helmut Lang, 2001. Τζιν Jeanerica. Παπούτσια Ioake, δεκαετία 2000.
Υποθέτω ότι η μόδα είναι μέρος του ενήλικου κόσμου καθώς αρχίζουμε να κάνουμε υποθέσεις με βάση τα ενδύματα.
Νομίζω ότι τα ρούχα μπορούν μερικές φορές να είναι πολύ περιοριστικά για πολλούς ανθρώπους επίσης. Απλώς θέλεις να ανήκεις... Μπορώ να το δω αυτό σε μικρά παιδιά, ειδικά σε σχολεία όπου όλοι έχουν το ίδιο ακριβώς τζιν και φούτερ. Ίσως ήταν πάντα έτσι, αλλά με την κοινωνία όπως είναι, οι άνθρωποι χρειάζονται απλώς ένα μέρος για να ανήκουν επειδή δεν έχουμε πραγματικά θρησκεία στη Σουηδία. Είμαστε κάπως μοναχικοί άνθρωποι, ή τουλάχιστον συγκρατημένοι. Και νομίζω ότι απλώς με αυτά τα σήματα—ότι φοράμε όλοι το ίδιο πράγμα—είμαστε μια ομάδα, ή ανήκουμε ο ένας στον άλλον. Και φυσικά είναι το ίδιο πράγμα σε γραφεία όπου όλοι φαίνονται κάπως ίδιοι.
JUN-12 Σακάκι Martin Margiela, 2001· μπλουζάκι δεκαετία 2000. Βίντατζ γιλέκο και παντελόνι. Παπούτσια Moma.
DEC 13 Σακάκι Martin Margiela, 2002. Βίντατζ μπλουζάκι και παντελόνι. Παπούτσια Helmut Lang, 2004.
Πώς έχετε παρατηρήσει τη μόδα να αλλάζει;
Όλες αυτές οι μεγάλες ομάδες έχουν αλλάξει τη βιομηχανία της μόδας. Και νομίζω ότι ο κόσμος της τέχνης έχει επίσης γίνει κάτι που δεν υποτίθεται ότι είναι. Ένας πίνακας για ένα δισεκατομμύριο δολάρια δεν βγάζει νόημα. Υποτίθεται ότι πρέπει να τον φροντίζεις και να τον μοιράζεσαι.
Πάντα ένιωθα ότι η τέχνη μπορεί να δείξει την ταυτότητα κάποιου στην πιο ακατέργαστη μορφή της. Διαβάζοντας ένα βιβλίο, ένα ποίημα, βλέποντας έναν πίνακα ή ένα γλυπτό, ή ακόμα και ακούγοντας την εισαγωγή ενός τραγουδιού—τίποτα δεν με κάνει να νιώθω πιο κοντά σε ένα άλλο άτομο από το να βιώνω κάτι που έχει δημιουργήσει και με το οποίο συνδέομαι πραγματικά. Μερικές φορές νιώθω σχεδόν σαν να γίνομαι ένα μαζί τους, σαν να με καλούν στον εσωτερικό τους κόσμο και να μπορώ να μοιραστώ αυτόν τον χώρο για μια στιγμή. Και νομίζω ότι το να δείχνεις σε κάποιον κάτι που έχεις δημιουργήσει ο ίδιος μπορεί να είναι ένα από τα πιο αποκαλυπτικά πράγματα που μπορείς να κάνεις. Αφήνεις κάποιον σε ένα μέρος του εαυτού σου που μπορεί να μην ξέρεις καν πώς να εκφράσεις με λέξεις.
Πορτρέτο του καλλιτέχνη ως δημοσιευμένου συγγραφέα: Jack Jildevik.
«Για τη θήκη, ήθελα να αντηχήσω τις χειρονομίες της πρακτικής του Jack ενώ αναφέρομαι στην έννοια της απουσίας και του ίχνους. Η εκτύπωση δημιουργήθηκε πιέζοντας ένα πραγματικό πουκάμισο πάνω σε μια μελανωμένη πλάκα ζελέ, αφήνοντας ένα αποτύπωμα που στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε χαρτί. Το πουκάμισο δεν είναι πια εκεί, αλλά το φυσικό του ίχνος παραμένει.» —Elsa Mueller
«Για τη θήκη, ήθελα να αντηχήσω τις χειρονομίες της πρακτικής του Jack ενώ αναφέρομαι στην έννοια της απουσίας και του ίχνους. Η εκτύπωση δημιουργήθηκε πιέζοντας ένα πραγματικό πουκάμισο πάνω σε μια μελανωμένη πλάκα ζελέ, αφήνοντας ένα αποτύπωμα που στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε χαρτί. Το πουκάμισο δεν είναι πια εκεί, αλλά το φυσικό του ίχνος παραμένει.» —Elsa Mueller
«Για το Πορτρέτο του Απόντος, ήταν σαφές για μένα ότι κάθε εικόνα έπρεπε να στέκεται μόνη της», λέει η σχεδιάστρια και εκδότρια Elsa Mueller. Τοποθετώντας κάθε εικόνα στο ίδιο ακριβώς σημείο, το γύρισμα των σελίδων σας επιτρέπει να αντιλαμβάνεστε σταδιακά τις λεπτές διαφορές μεταξύ τους. Μου αρέσει επίσης ότι το βιβλίο δεν έχει πραγματική αρχή ή τέλος. Μπορείτε να ξεκινήσετε και να τελειώσετε σε διαφορετική σελίδα κάθε φορά.»
Συχνές Ερωτήσεις
Ακολουθούν συχνές ερωτήσεις σχετικά με το His Year in Fashion Artist Jack Jildevik Documented His Wardrobe in 365 FlatLay Photos
1 Περί τίνος πρόκειται το πρότζεκτ
Ο καλλιτέχνης Jack Jildevik φωτογράφισε μια στολή κάθε μέρα για ένα χρόνο απλώνοντας κάθε στολή επίπεδα στο πάτωμα και φωτογραφίζοντάς την από ψηλά Το αποτέλεσμα είναι 365 φωτογραφίες flatlay που τεκμηριώνουν έναν ολόκληρο χρόνο της γκαρνταρόμπας του
2 Τι είναι το flat lay
Ένα flat lay είναι μια φωτογραφία που λαμβάνεται από ακριβώς πάνω με αντικείμενα τακτοποιημένα επίπεδα σε μια επιφάνεια Είναι ένα δημοφιλές στυλ στη φωτογραφία μόδας και lifestyle επειδή δείχνει κάθε κομμάτι καθαρά
3 Ποιος είναι ο Jack Jildevik
Είναι ένας καλλιτέχνης που μετέτρεψε τις καθημερινές επιλογές ρούχων του σε ένα οπτικό πρότζεκτ ενός έτους χρησιμοποιώντας τη φωτογραφία για να τεκμηριώσει το προσωπικό του στυλ
4 Γιατί το έκανε
Για να δημιουργήσει ένα οπτικό αρχείο της γκαρνταρόμπας και του καθημερινού του στυλ για έναν ολόκληρο χρόνο Είναι ένας τρόπος να εξερευνήσει το προσωπικό στυλ την επανάληψη και την καθημερινή πράξη του ντυσίματος ως μορφή τέχνης
5 Πώς το διατήρησε συνεπές για 365 ημέρες
Θέτοντας απλούς κανόνες ίδια γωνία από ψηλά ίδια ρύθμιση flatlay μία στολή την ημέρα Μια συνεπής φόρμα κάνει τις μεμονωμένες φωτογραφίες εύκολες στη σύγκριση και ολόκληρη τη σειρά να φαίνεται ενοποιημένη
6 Τι μπορείτε να μάθετε από ένα τέτοιο πρότζεκτ
Μπορείτε να δείτε πόσο συχνά φοράτε πραγματικά ορισμένα κομμάτια να εντοπίσετε τα πραγματικά μοτίβα του στυλ σας και να παρατηρήσετε πώς οι εποχές και οι ρουτίνες διαμορφώνουν αυτό που φοράτε
7 Ποια είναι τα οφέλη της τεκμηρίωσης της γκαρνταρόμπας σας με αυτόν τον τρόπο
Χτίζει αυτογνωσία σχετικά με το τι έχετε και φοράτε βοηθά στον εντοπισμό κενών και αχρησιμοποίητων αντικειμένων και δημιουργεί ένα προσωπικό οπτικό αρχείο στο οποίο μπορείτε να ανατρέξετε
8 Ποια κοινά προβλήματα προκύπτουν με ένα καθημερινό φωτογραφικό πρότζεκτ
Η διατήρηση της συνέπειας είναι η μεγαλύτερη πρόκληση η παράλειψη ημερών η απώλεια κινήτρου ή η μεταβολή του φωτισμού και της ρύθμισης Ο κακός φωτισμός και τα γεμάτα φόντα μπορούν επίσης να αποδυναμώσουν τις φωτογραφίες
9 Πώς μπορώ να το δοκιμάσω μόνος μου
Επιλέξτε μια απλή ρύθμιση μια καθαρή επιφάνεια καλό φυσικό φως και μια σταθερή θέση κάμερας Φωτογραφίστε την ίδια ώρα κάθε μέρα και διατηρήστε τη διάταξη συνεπή
10 Χρειάζομαι επαγγελματικό εξοπλισμό
Όχι Ένα smartphone με αξιοπρεπή φωτισμό είναι αρκετό Η συνέπεια μετράει περισσότερο από τον εξοπλισμό