Heidi Schreck miała tego wieczoru wystąpić na Broadwayu ze swoją sztuką What the Constitution Means to Me, gdy zadzwoniła jej matka. Najwyraźniej to nominowane do nagrody Tony dzieło – które bada uprzedzenia ze względu na płeć w Konstytucji poprzez historie kobiet z rodziny Schreck – przeoczyło ważną postać historyczną: pokojówkę hotelową imieniem Elsie Parrish. Do tego czasu było już oczywiście trochę za późno; spektakl był dawno sfinalizowany i miał być właśnie filmowany. Jednak długa walka Parrish o sprawiedliwsze wynagrodzenie pozostała w myślach Schreck – ostatecznie stając się podstawą nowej sztuki, Searching for Elsie Parrish, która zostanie opublikowana w tym miesiącu w Women+ on the Edge of Democracy.

Antologia nowych sztuk autorek identyfikujących się jako kobiety, Women+ on the Edge of Democracy, została zamówiona przez Flynn – centrum sztuk performatywnych w Burlington w stanie Vermont – we współpracy z nagrodą Susan Smith Blackburn Prize. Zawiera utwory dramatopisarek z 30 stanów, którym zadano dwa pytania: Jaki jest obecny stan demokracji w Ameryce? Co historia, kontekst globalny lub futuryzm mogą nam zaoferować w tym przełomowym momencie?

Jay Wahl, dyrektor wykonawczy Flynn, opisuje antologię jako odpowiedź na szczególnie burzliwy moment w amerykańskiej historii politycznej. „Spędziłem dużo czasu, ucząc i myśląc, i produkując wszelkiego rodzaju różne prace performatywne w przestrzeniach publicznych, i myśląc o tym, jak performance może przepisać kulturową pamięć miejsca” – mówi. Wyobrażał sobie projekt artystyczny, który podejmie „negocjowanie tej publicznej przestrzeni zwanej demokracją”.

Kiedy Wahl zaczął zwracać się do dramatopisarzy, których chciał zaangażować w projekt, myślał, że zgodzi się sześć lub siedem osób. Ostateczna antologia zawiera 34, w tym Schreck, nominowaną do Tony i dwukrotną laureatkę Nagrody Pulitzera Lynn Nottage, nominowaną do Tony i Pulitzera Sarah Ruhl oraz dwukrotną stypendystkę National Endowment for the Arts Migdalię Cruz, między innymi.

„Wydaje się, że dotknęliśmy punktu zapalnego” – mówi Leslie Swackhamer, dyrektor wykonawcza nagrody Susan Smith Blackburn Prize, która honoruje kobiety+ i niebinarnych dramatopisarzy piszących dla teatru anglojęzycznego. „Pisarstwo kobiet przeszło duży zwrot ku odwadze – obejmowaniu nowych form. Myślę, że pisarze koloru po prostu się wyzwolili. Jeśli patrzę na nich teraz, od czasu wyboru Trumpa, można zobaczyć więcej treści politycznych. Ciała, które są na scenie, nie są tym, do czego ludzie przywykli – to starzejący się, queerowi, niebinarni ludzie. Jak ci ludzie się wzajemnie wspierają – to jest polityczne”.

Równie polityczna jest decyzja o zaprezentowaniu wyłącznie dramatopisarek kobiet+. „Jeśli chcesz mówić o demokracji, mówię: 'Zacznijmy od głosów kobiet'” – mówi Wahl. Uważa to za „przywilej”, by „podnosić te kobiece głosy w czasie, gdy kobiece głosy są często niesłyszane lub uciszane, lub celowo pomijane na wszelkiego rodzaju sposoby”. Premiera Women+ następuje wkrótce po All the Rage, performansie dzieł ponad 70 pisarek i pisarzy niebinarnych w odpowiedzi na ujawnienie dokumentów Jeffreya Epsteina. Wystawione w czerwcu 2026 roku w budynku ubezpieczeniowym w Londynie, All the Rage zostało skoordynowane przez Rebeccę Lenkiewicz, która napisała film She Said, i obejmowało instalacje obrazów oraz sztukę performatywną.

Nottage, której twórczość od dawna wysuwa na pierwszy plan politykę poprzez badanie zmagań postaci z klasy robotniczej, naturalnie pasowała do projektu. Jej nominowana do Tony i nagrodzona Pulitzerem sztuka Sweat, która chronicznie opowiada o rozpadzie tkanki społecznej w Reading w Pensylwanii – jednym z najbiedniejszych miast Ameryki – była często uznawana za przewidującą zwycięstwo prezydenta Trumpa w 2016 roku. Również nominowana do Tony jej sztuka Clyde's rozgrywa się w sklepie z kanapkami, w którym pracują osoby wcześniej osadzone w więzieniu, współczujące sobie nawzajem w obliczu wyzwania, jakim jest powrót do społeczeństwa i na rynek pracy.

„Jestem teraz naprawdę w takim miejscu w życiu, w którym czuję się trochę oblężona, szczególnie jako czarna kobieta, więc naprawdę witam możliwość rozmowy na większą skalę o tej demokracji, w której żyjemy” – mówi Nottage dla Vogue. „Kiedy otrzymałam to zaproszenie do napisania utworu o kobietach i demokracji, poczułam, że naprawdę współgra z wieloma moimi obawami dotyczącymi sposobów, w jakie nasza demokracja eroduje”. Ta potrzeba wniesienia wkładu motywuje także Schreck, której pisarstwo bada, jak zwykli obywatele mogą wywoływać zmiany. „Myślę, że dlatego nie mogłam przestać myśleć o Elsie Parrish” – mówi. Uważa, że ważne jest pamiętanie, „że niektóre z największych zmian dokonują się – szczególnie jeśli spojrzeć na historię konstytucyjną – przez ludzi, którzy po prostu zdecydowali się podjąć działanie, którzy byli całkiem zwyczajni, którzy zdecydowali się powiedzieć: 'Nie będę już tego tolerować' albo 'To niesprawiedliwe', albo 'Odmawiam akceptowania takiego traktowania'. Czuję, że jej historia szczególnie współgra z tym projektem i jest dla mnie teraz szczególnie pocieszająca”. Nottage czerpała inspirację z bardziej niedawnych wydarzeń, skupiając się na sposobach, w jakie administracja Trumpa próbowała uciszyć wyraziste czarne kobiety na stanowiskach władzy – „wszystkie kobiety, które miały czelność niejako rzucić wyzwanie tej administracji i w rezultacie zostały demonizowane i zaatakowane” – mówi Nottage. „To coś, co dzieje się od stuleci. Mówi się nam, że to demokracja i że wszyscy mamy głosy, które są cenione, ale wielokrotnie, jak sądzę, ta kultura zdecydowała, że to nieprawda w przypadku wyrazistych czarnych kobiet”. Przykłady, którym się przyjrzała, obejmują prokurator generalną Nowego Jorku Letitię James, kongreswoman Jasmine Crockett, prokurator okręgową Georgii Fani Willis oraz Lisę Cook, członkinię Rady Gubernatorów Systemu Rezerwy Federalnej. „Wydaje się, że same filary zdrowej demokracji są atakowane” – mówi Nottage. „Jestem w takim momencie życia, że każdego ranka, gdy wstaję, myślę o tym: 'Co zrobiłam, aby chronić wolność słowa i walczyć z faszyzmem?'. Pomyślałam, że to okazja, by coś zrobić”. Sztuki zaczną być wystawiane 23 października, a światowa premiera wystawiająca wszystkie dzieła zaplanowana jest na 24 października w Flynn. Opłaty licencyjne zostaną zniesione dla wszelkich organizacji non-profit wystawiających sztuki z antologii do 3 listopada – tuż przed wyborami śródokresowymi i wkrótce po tym, jak sędzia federalny orzekł, że proponowane przez prezydenta Trumpa anulowanie 100 milionów dolarów finansowania dla różnych organizacji humanistycznych było niezgodne z konstytucją. „Uwielbiam to, że są darmowe” – mówi Schreck. „Uwielbiam to, że ludzie są zachęcani do korzystania z nich na różne sposoby – by zorganizować wieczór performansu albo po prostu małe spotkanie i przeczytać je z przyjaciółmi. Wybierz jedną sztukę albo zrób te, które mówią najwięcej do ciebie lub twojej społeczności, lub twojego miasta, twojego teatru. To wydaje się najlepszym, co teatr może zrobić w relacji do demokracji, czyli sprawić, by ludzie się gromadzili, rozmawiali i konfrontowali się z trudnymi pytaniami”. „Uwielbiam pomysł, by robić to w salonach i na podwórkach ludzi – ludzi piekących hot dogi na zewnątrz i wystawiających [utwór] o demokracji” – dodaje Swackhamer. „To bardziej amerykańskie niż fajerwerki czy mecz baseballowy”.

Najczęściej zadawane pytania
FAQs The 34Playwright Democracy Theater Project



O czym jest ten projekt teatralny

To projekt na dużą skalę, w którym 34 dramatopisarzy napisało po krótkiej sztuce zainspirowanej demokracją. Sztuki są wystawiane razem jako jedno rozległe wydarzenie teatralne



Dlaczego 34 dramatopisarzy

Użycie wielu pisarzy wnosi wiele różnych punktów widzenia. To odzwierciedla samą demokrację – wiele głosów, nie tylko jeden



Jakie rodzaje sztuk są zawarte

Krótkie sztuki w różnych stylach i tonach, każda badająca inny aspekt demokracji, głosowania, protestu, władzy, społeczności i życia obywatelskiego



Czy muszę znać się na polityce, aby to polubić

Nie. Sztuki to osobiste historie i dramaty, nie wykłady. Każdy może je śledzić



Jak długi jest spektakl

To zależy od produkcji, ale przy 34 krótkich sztukach należy oczekiwać długiego wieczoru lub całodniowego wydarzenia, czasem podzielonego na części



Czy jest odpowiedni dla wszystkich grup wiekowych

Sprawdź w konkretnej produkcji. Treść różni się w zależności od dramatopisarza, więc wskazówki wiekowe różnią się w zależności od spektaklu



Jak wybrano dramatopisarzy

Producenci zazwyczaj ogłaszają otwarty nabór lub zapraszają pisarzy z różnorodnych środowisk, aby zapewnić zakres perspektyw



Czy dramatopisarze współpracowali

Zwykle każdy pisze niezależnie, czasem po wspólnych warsztatach lub wskazówkach. Następnie reżyser lub dramaturg kształtuje utwory w całość



Jakie są korzyści tego formatu

Prezentuje nowe pisarstwo, daje pracę wielu artystom naraz, przyciąga różnorodną publiczność i wywołuje rozmowę o życiu obywatelskim



Jakie problemy mogą się pojawić

Nierówna jakość między sztukami, długi czas trwania i trudność wplecenia 34 oddzielnych utworów w spójny wieczór



Jak producenci radzą sobie z tymi problemami

Staranna kuratela, grupowanie sztuk w sekcje tematyczne, silna reżyseria i przycinanie lub cięcie podczas rozwoju



Czy są podobne projekty, którym mogę się przyjrzeć

Tak – wiele miast organizowało festiwale cyklu demokracji i maratony krótkich sztuk z dziesiątkami pisarzy. Poszukaj lokalnych festiwali nowych sztuk, aby znaleźć modele



Jak mogę się zaangażować jako pisarz

Uważaj na otwarte nabory od firm teatralnych, dołącz do grup dramatopisarzy i zaproponuj krótką sztukę o tematyce demokracji lokalnym festiwalom



Jak mogę wziąć udział lub zorganizować jedno

Śledź ogłoszenia teatrów produkujących dotyczące biletów. Aby zorganizować, współpracuj z lokalną firmą i zacznij od mniejszej partii sztuk



Jaka jest najważniejsza wskazówka dla publiczności

Przyjdź z otwartym umysłem i