Μετάφραση:
Ήμουν τόσο επηρεασμένη από τη Λίνα Ντάναμ όσο οποιοσδήποτε άλλος από τότε που τελείωσα την τελευταία της απομνημονευματική γραφή, Famesick, αλλά το να ανακαλύψω ότι η γυναίκα που μας χάρισε το Girls έγινε 40 σήμερα μου φάνηκε η τέλεια δικαιολογία για να ξαναδώ κάποια από τη δουλειά της. Παραδόξως, παρόλο που έχω δει την ταινία του 2010 που την έκανε γνωστή, Tiny Furniture, περισσότερες φορές από όσες μπορώ να μετρήσω, δεν είχα παρακολουθήσει ποτέ το Creative Nonfiction, το σκηνοθετικό της ντεμπούτο του 2009 που γυρίστηκε κατά τη διάρκεια του τρίτου και τέταρτου έτους της στο Κολέγιο Όμπερλιν—μέχρι τώρα, δηλαδή.
Παρακάτω είναι όλες οι σκέψεις μου κατά την παρακολούθηση του Creative Nonfiction, το οποίο μπορείτε επίσης να δείτε με μια συνδρομή στο Criterion Channel.
Να τη, με τα απαραίτητα χοντρά γυαλιά της χιλιετίας και όλα!
Λατρεύω αυτή την κάπως σεξουαλική, σαν Secretary ιστορία που πλάθει η χαρακτήρας της Λίνα, Έλα.
Α, μια στιγμιαία χρήση της λέξης με R από το 2009.
Ο τύπος που επέλεξε ως τον έρωτά της μου προκαλεί αηδία τώρα, αλλά πιθανότατα θα μου άρεσε στο κολέγιο.
Γιατί είχαμε όλοι vintage υδρόγειες στα δωμάτιά μας στην εστία;
Βάζω στοίχημα ότι η Ντάναμ κι εγώ αγοράσαμε τις δικές μας στο ίδιο παλαιοπωλείο στο Κολόμπους του Οχάιο.
Θέματα με το να αφήνεις άντρες να κοιμούνται πλατωνικά στο δωμάτιό σου που εμφανίζονται αργότερα στο Tiny Furniture…
Λίνα, βλέπω τι είδους σκηνοθέτης που αυτοαναφέρεται είσαι.
Μακάρι το να αποκαλείς «ηλίθια» τα κορίτσια που σου αρέσουν να λειτουργούσε ποτέ για να πετύχεις αυτό που θέλεις.
Είμαι τόσο συναισθηματικά συγκλονισμένη από τα κακοβαμμένα μισο-λευκασμένα μαλλιά της Έλα.
Το να σε ελκύουν άντρες που δεν μπορούν να προφέρουν τη λέξη «ηγεμονία»… α, κολέγιο φιλελεύθερων τεχνών, μόλις σε γνωρίσαμε.
Μωρό μου, μην αφήσεις αυτόν τον άντρα στο κρεβάτι σου.
Νιώθω σαν να βλέπω Jaws τώρα, αλλά με έναν ερωτιάρη, ενοχλητικό προπτυχιακό να περιφέρεται στα νερά αντί για έναν καρχαρία.
«…Με τον τρόπο που έσπασες τρία κόκαλα στη λίστα της καρδιάς μου.» LOL.
Θέλω να πω, για να είμαι δίκαιη, όλη η ποίηση είναι ντροπιαστική όταν διαβάζεται δυνατά.
«Το βρήκα μερικές φορές τετριμμένο», είπε κάθε φοιτητής δημιουργικής γραφής που δίνει ανατροφοδότηση σε ένα σεμινάριο.
Έχει η Λίνα Ντάναμ του 2009 τις ίδιες αφράτες αφέλειες που έχω εγώ… αυτή τη στιγμή;
Θεέ μου, θυμάμαι έντονα πόσο απαίσιο είναι να ακούς όλους να σκίζουν το γράψιμό σου σε ένα περιβάλλον «εργαστηρίου».
Αυτή η κοπέλα που θέλει να πηδήξει και να υπερασπιστεί το ποίημά της μοιάζει πολύ με τη Χάνα Χόρβαθ που αποτυγχάνει στο πρόγραμμα MFA της στην Αϊόβα.
Μέχρι σήμερα, έχω όμορφες αναμνήσεις από το να κάνω πλυντήριο με τους φίλους μου στο κολέγιο (και ακόμα κρίνω τα σχεδόν πάντα Ρεπουμπλικάνικα αγόρια στον όροφό μου των οποίων οι γονείς πλήρωναν εκατοντάδες δολάρια το εξάμηνο για μια υπηρεσία πλυντηρίου για να γλιτώσουν τους πολύτιμους γιους τους από αυτή την ιδιαίτερη ταπείνωση).
Η λεπτομέρεια ότι η Έλα έχει πετσέτες που ταιριάζουν με το πάπλωμά της είναι τόσο «είμαι στο κολέγιο και οι γονείς μου με αγαπούν».
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ αυτή τη στιγμή είναι η μητέρα του χαρακτήρα της Ντάναμ (και η πραγματική μητέρα της Ντάναμ, όπως συμβαίνει) να ουρλιάζει, «ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΝ ΣΕΞ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ!» για τον τύπο που αφήνει να κοιμηθεί στο κρεβάτι της στο Tiny Furniture.
Ω Θεέ μου, και τώρα κουταλιάζουν;
Η προσπάθεια της Έλα να δείξει επαγγελματική για τη συνάντησή της με τον καθηγητή της (μίνι φούστα και μπλέιζερ, φυσικά) με σκοτώνει.
Ένα μακρύ, φαρδύ φόρεμα φορεμένο κάτω από ένα σακίδιο πραγματικά ουρλιάζει «κολέγιο» (ή τουλάχιστον έτσι ντυνόμουν εγώ).
Αυτά τα χρυσά σκουλαρίκια με γράμματα στην Έλα…
Η έμμεση αμηχανία αυτής της σκηνής φιλιού μου προκαλεί εξανθήματα.
Α, η Ντάναμ είχε μερικά από τα τατουάζ της πριν κάνει την πρώτη της ταινία; Χαριτωμένο (ειλικρινά).
Όταν ένας άντρας λέει «Νιώθω ότι δεν θα το ακολουθήσω και μπορεί να στενοχωρηθείς», πίστεψέ τον.
Δεν λέω ότι κάθε κορίτσι θέλει αγόρι, αλλά αυτό το συγκεκριμένο κορίτσι σίγουρα θέλει.
Είναι αυτή… η Όντρεϊ Γκέλμαν;
Η Λίνα φαίνεται τόσο νέα και ευάλωτη σε τόσα κάδρα αυτής της ταινίας, που θα μπορούσα να κλάψω.
Ο Θεός να με φυλάξει από τη συζήτηση για την παρθενία στο κολέγιο.
Θυμάσαι να λες τυχαία ντροπιαστικά μυστικά για τον εαυτό σου σχεδόν σε κάθε ευκαιρία στο κολέγιο;
«Δεν σκοπεύω να είμαι το αγόρι κανενός»… είναι ψέμα!
Αυτός ο τυχαίος εισβολέας στο κρεβάτι έχει πολλούς κανόνες για κάποιον που δεν έχει καν δωμάτιο στην εστία.
Το να είσαι 32 έχει τα μειονεκτήματά του, αλλά τουλάχιστον δεν χρειάζεται να βλέπω φοιτητές να «κάνουν μουσική» πια.
Καβγάς φιλίας γυναικών!
Η Λίνα κάνει αυτό που κάνει καλύτερα, ειλικρινά.
Πώς επέζησα ποτέ από το να εμφανίζονται τυχαία άτομα στο δωμάτιό μου στην εστία στο κολέγιο—ή ακόμα και να το απολάμβανα;
Δεν εμπιστεύομαι αυτή την Κάρλι, πρέπει να το πω.
Από την εμπειρία μου, οι άνθρωποι δεν θέλουν να ακούσουν τις αρνητικές πρώτες εντυπώσεις σου για αυτούς.
Ουάου, το δωμάτιο της Έλα είναι πραγματικά το σημείο συνάντησης για υπνοπάρτι.
Εντάξει, είχα δίκιο που δεν εμπιστεύτηκα την Κάρλι!
Και η Ίντι (γνωστή και ως Όντρεϊ Γκέλμαν) είχε δίκιο που την αποκάλεσε «καλικάντζαρο»!
Θεέ μου, τα κορίτσια μπορεί να είναι τόσο τρομακτικά.
Ειδικά όταν έχουν πληγωθεί.
Λατρεύω πόσο λίγα ξέρει η Έλα για τα ναρκωτικά.
Η ποικιλία περούκων σε αυτή την ταινία… Η Νικόλ Κίντμαν τρέμει!
Πρόσεξε τον γιο της θεραπεύτριας, Έλα!
Αν και αυτός ο τύπος είναι σίγουρα ένα βήμα πάνω από τον εισβολέα στο κρεβάτι του οποίου δεν θυμάμαι το όνομα.
Γιατί έχει όμως ένα φλογέρα;
Το piercing στον χόνδρο και τα εσώρουχα Nintendo αυτού του τύπου… Θεέ μου, το σεξ στο κολέγιο είναι τόσο άκομψο.
Θέλω να πω, κατά κάποιο τρόπο, υποθέτω ότι θα μπορούσες να πεις ότι όλο το σεξ είναι άκομψο.
Εντάξει, η Έλα σαφώς έχει την αηδία (αρκετά δίκαιο).
Ω, ντίβα, άσε τον εισβολέα στο κρεβάτι ήσυχο!
Α, το ταξίδι των ανοιξιάτικων διακοπών από την αγροτική περιοχή του Οχάιο στη Νέα Υόρκη. Το ξέρω καλά.
**Συχνές Ερωτήσεις**
Ακολουθεί μια λίστα με συχνές ερωτήσεις βασισμένες στο άρθρο 57 σκέψεις που είχα ενώ παρακολουθούσα την πρώτη ταινία της Λίνα Ντάναμ, Creative Nonfiction. Οι ερωτήσεις είναι γραμμένες σε φυσικό, συνομιλητικό τόνο και οι απαντήσεις είναι άμεσες και απλές.
**Γενικές Ερωτήσεις Ιστορικού**
**Ε:** Τι είναι το Creative Nonfiction;
**Α:** Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Λίνα Ντάναμ, που γυρίστηκε όταν ήταν μόλις 23. Είναι μια ημι-αυτοβιογραφική ταινία για μια νεαρή γυναίκα που ονομάζεται Έλα, η οποία προσπαθεί να καταλάβει τη ζωή, τις σχέσεις και την καριέρα της ως συγγραφέας.
**Ε:** Είναι το ίδιο με το Tiny Furniture;
**Α:** Όχι, το Tiny Furniture είναι η δεύτερη ταινία της. Το Creative Nonfiction είναι το ντεμπούτο της, που βγήκε πριν από αυτό.
**Ε:** Γιατί κάποιος θα έγραφε 57 σκέψεις για την παρακολούθηση αυτής της ταινίας;
**Α:** Η ταινία είναι πολύ προσωπική και ωμή, οπότε προκαλεί πολλές άμεσες, ανεπεξέργαστες αντιδράσεις—σαν όταν βλέπεις κάτι ντροπιαστικό, αστείο ή περίεργο με έναν φίλο και αρχίζεις να σχολιάζεις τα πάντα.
**Ερωτήσεις Περιεχομένου και Στυλ**
**Ε:** Πώς είναι ο κεντρικός χαρακτήρας;
**Α:** Είναι μια ακατάστατη, αυτοαπορροφημένη αλλά πολύ συγγενική απόφοιτος κολεγίου. Παίρνει κακές αποφάσεις, λέει αμήχανα πράγματα και προσπαθεί να γίνει συγγραφέας.
**Ε:** Η ταινία είναι αστεία ή σοβαρή;
**Α:** Είναι και τα δύο. Είναι μια κωμωδία αμηχανίας, αλλά ασχολείται και με πραγματικά ζητήματα όπως το άγχος, το δημιουργικό μπλοκάρισμα και οι κακές σχέσεις.
**Ε:** Έχει η ταινία ξεκάθαρη πλοκή;
**Α:** Όχι ακριβώς. Μοιάζει περισσότερο με μια σειρά στιγμών από τη ζωή της Έλα. Μοιάζει με καταχώρηση ημερολογίου παρά με μια παραδοσιακή ιστορία με μεγάλο τέλος.
**Η Εμπειρία των 57 Σκέψεων**
**Ε:** Οι 57 σκέψεις είναι κυρίως θετικές ή αρνητικές;
**Α:** Μείγμα. Ο συγγραφέας φαίνεται εντυπωσιασμένος από το ωμό ταλέντο της Ντάναμ, αλλά και απογοητευμένος από τις ενοχλητικές συνήθειες των χαρακτήρων και τον αργό ρυθμό της ταινίας.
**Ε:** Ποια είναι μια κοινή αντίδραση που έχουν οι άνθρωποι ενώ παρακολουθούν;
**Α:** Πολλή αμηχανία. Οι χαρακτήρες λένε και κάνουν πράγματα που είναι οδυνηρά άβολα, κάτι που σε κάνει να νιώθεις ντροπή για αυτούς.
**Ε:** Το άρθρο κάνει spoiler στην ταινία;